๓๐๓.คนมีมักเหี่ยวแห้ง หวงแหน

๓๐๓.คนมีมักเหี่ยวแห้ง   หวงแหน

กินอยู่สู้ขาดแคลน  พร่องท้อง

คนกากยากไร้แกน    โกยกอบ กินแฮ

เป็นวิบัติขัดข้อง   คิดแล้วหลากเหลือ ฯ

คำแปลศัพท์

คนมี-คนมั่งมีเงินทอง

เหี่ยวแห้ง-ผอมโซ,อดๆอยากๆ

หวงแหน-ตระหนี่ถี่เหนียว

พร่องท้อง-กินไม่อิ่มท้อง

คนกาก-คนเหลือเดน,คนขัดสน

ยากไร้-ยากจนไร้ทรัพย์สิน

แกน-ขัดสน

วิบัติ-ความคลาดเคลื่อน,ความวิบัติ

หลาก-ประหลาด

ถอดความ

คนมั่งมีตระหนี่เหนียวปล่อยตัวให้ลำบาก

จะกินอยู่ก็เหมือนกับอดอยากไม่ค่อยอิ่มท้อง

แต่คนขัดสนเงินทองกลับกินอยู่หรูหรา

ดูๆก็ขัดหูขัดตาช่างวิปริต คิดแล้วก็น่าอัศจรรย์ใจ.

๓๐๔.ไม้ตรงคดชอบใช้ โดยปอง

๓๐๔.ไม้ตรงคดชอบใช้   โดยปอง

เศษเหล็กเลื่อยเขียงรอง   ตั่งได้

โยต่ำแต่สะเก็ดกอง   สุมใส่ เพลิงนา

กายบ้องการใช้   ชั่วแท้ถมดิน ฯ

คำแปลศัพท์

 

ไม้ตรงคด-ไม้ตรง ไม้คด

ชอบใช้-สามารถนำไปใช้

-โดยปอง-ตามใจปรารถนา

เศษเหล็ก-ส่วนที่เหลือใช้จากงานใหญ่

เขียง-ไม้รองรับการสับหั่น,ชิ้นไม้สำหรับรองหนุนขาของโต๊ะตู้เป็นต้น

ตั่ง-ที่สำหรับนั่ง ไม่มีพนัก อาจมีขาหรือไม่มีขาก็ได้

สะเก็ด-เศษเล็กเศษน้อย, ชิ้นย่อยๆของไม้

ถอดความ

ไม้ไม่ว่าตรงหรือคนก็ใช้ประโยชน์ได้ดังประสงค์

เช่นเลื่อยให้เล็กลงเป็นเขียงหรือรองขาเตียงก็สำเร็จ

ชั้นที่สุดแม้แต่สะเก็ดเป็นเชื้อไฟได้

แต่ร่างกายตายแล้วไม่รู้จะใช้ทำอะไร มีแต่จะถมจมดิน.

๓๐๕.รูปชายหญิงทั่งท้อง ธาตรี

๓๐๕.รูปชายหญิงทั่งท้อง   ธาตรี

เป็นภัก์แก่เดือนปี   สุดสิ้น

อัฐิถมทั่งปถพี   รายเรี่ย

ประเทศเท่าปีกริ้น   ร่างพ้นฤามี ฯ

คำแปลศัพท์

รูปชายหญิง- ร่างกายคนเรา

ธาตรี-แผ่นดิน,โลก

ภักษ์-อาหาร

อัฐิ-กระดูก

ปถพี-แผ่นดิน

ประเทศ-สถานที่,ผืนดิน

เท่าปีกริ้น-ขนาดเล็กเท่าปีกตัวริ้น(ปีกริ้น อาจเพี้ยนจากกระผีกร้น)

ร่างพ้นฤามี-สถานที่ซึ่งซากศพไม่ทับถมย่อมไม่มี

ถอดความ

ร่างกายชายหญิงทั่วทั้งโลกหล้า

เป็นอาหารของวันเวลาเดือนปีกัดกินจนหมดสิ้น

กระดูกทับถมทั่งแผ่นดินกระดอนกระเด็น

ที่เท่าปีกริ้นอันจะว่างเว้นไม่มีร่างฝังอยู่เป็นอันไม่มี.

๓๐๖.เวฬุลัดหน่อขึ้น ลำหลาย

๓๐๖.เวฬุลัดหน่อขึ้น   ลำหลาย

สาหัสตัดแทงปลาย  หน่อน้อย

ลำใหญ่รุ่นรอนราย   ฤาว่าง เว้นแฮ

ดั่งแก่หนุ่มเด็กจ้อย  จักพ้นตายไฉน ฯ

คำแปลศัพท์ 

เวฬุ ไม่ไผ่

ลัด-แตก,ผลิ

สาหัส-ร้ายแรง, รุนแรง, แข็งแรง

หน่อน้อย-หน่อเล็กๆ,ต้นอ่อนเล็กๆ

รอน-ทำให้หมดไป

ราย-ไม่ขาดระยะ

แก่-คนแก่, คนมีอายุ

หนุ่ม-คนหนุ่ม,คนสาว

เด็กจ้อย-เด็กน้อย,เด็กทารก

ถอดความ

กอไผ่ใบระบัดเกิดหน่อเป็นลำขึ้นหลากหลาย

หน่อน้อยๆค่อยๆโผล่ปลายขึ้นจากดินอย่างเข้มแข็ง

ลำรุ่นๆที่แข็งแรงก็ไล่ลำใหญ่ๆขึ้นไปไม่มีเว้นว่าง

ดั่งคนแก่หนุ่มสาวสำอางและเด็กน้อยค่อยๆตามตามกันไปไม่มีใครหนีพ้น.